Eibarko euskara hiztegia
ugar
1.
[uger]
.
iz.
(
TE).
Roña,
herrumbre,
oxidación,
corrosión.
Burdiñiari eta galtzairuari giro umeletan eukitzen diranian egitten jakuen azal gorri edo horixa. Oxidua (ETNO).
Luzerora, burdiñia ugarrak jaten dau. / Con el tiempo, la herrumbre come el hierro. /
Hórrek piezok baztarrian egoten ugarrez inkillau (bete, josi) dittuk. /
Lehen pasau dan motxailliak jaroian ugarra. /
Nekez kentzen jakuek barautseri ugarra.
2.
[uger]
.
iz.
(
TE).
Mugre,
suciedad,
costra de suciedad.
Iñoiz baiñatzen ez zanetik, ugarra ez jakon falta soiñian. / Como no se bañaba nunca, no le faltaba roña en el cuerpo.
Ik.
tortika.
ugar-ugar egin.
esap.
(
ETNO).
Enroñar(se),
oxidar(se).
Heure neurtzeko erreminttok ez dittuk bihar dan moduan zaintzen eta ugar-ugar eginda dagozak.
Ik.
ugartu.