Eibarko euskara hiztegia
eze
[ezen]
.
junt.
(
TE).
Que,
como que.
Sarrittan perpaus konpletibuetan erabiltzen da (TEk holan diño: "Partícula que hace función de la conjunción «que» en oraciones ponderativas" (TE, 366)); baiña ostianguetan be erabili leike: konsekutibuetan esate baterako. Ez, ostera, relatibuetan.
Hainbeste bidar esan zetsan eze, ziñuan guzurra siñistera jarri eban. / Tantas veces se lo dijo, que acabó por creer la mentira que le decía. /
Haiñ ikusgarrixa agertu zan eze, aingeru bat zala burutandu jatan. / Apareció tan bella, que la creí un ángel. /
Juan eta esaixozu eze, etorri deilla. / Vete y dile que venga. /
Agertu zan esaten eze, galduta ibilli zala. / Vino diciendo que había andado perdido. /
Esan zestan eze, ixak-eta berandu etorren eta autua konpondu barik eukanez, bixamonian emongo estala aindutako liburua. /
Gizon hori hain da jatorra eze danak maitte dabe. /
Lagunak ez bakarrik ondo eritxi zetsan zakarkerixa honi, ez bada eze, baitta laguntzia aindu zetsan aurrera eruateko asmu negargarrixa. (Ibilt 456s).
/
Pentsatzen juat eze, hónek eibartarrok, ifrañuko Patxi bera baiño gorrixauak dirala. (Zirik 110).
/
Hain ardau ona dagok eze, pena emoten jestak saltzia. (Zirik 70).
/
Erregiñak [...] hain zirrikau eban eze, azkenian atara zetsan zaldunorri [...] (Ibilt 458).
Ik.
ze.