2.
lohitze
[lohitu]
( lohittutze)
.
du
ad.
(
TE).
Manchar,
deshonrar,
difamar.
Txarrikerixa harekin lohittu eban bere izena bizi guztirako. / Con aquella cochinada manchó su nombre para toda la vida. /
[Zaldun bat] ausartu dalako zure emaztian garbittasuna [...] loittu guran ibiltzera. (Ibilt 479).